- สันติภาพเป็นนักเดินทางไกลรอบโลกที่ไม่มีวันถึงจุดหมาย
- *สันติภาพเป็นนักเดินทางไกลรอบโลกที่ไม่มีวันถึงจุดหมาย เราจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติภาพ หลังผิดบาปถูกลบล้างอย่างนั้นหรือ เเหละเมื่อเลือดไหลนองเปิ้อนสองมือ ใครจะถือ**ช่อมะกอกออกเดินนำ หลายเหตุการณ์ข่ .....
- ขณะนั้น
- ขณะนั้น "ขณะนั้น"เลือนลับไม่กลับมา หลังโหยหาดวงตาอันเต็มตื้น หมดแล้วสิ้นไร้ไม่ย้อนคืน กลบกลืน...กลับกลาย...คลายคลอน "ขณะนั้น"กลั่นอดีตสีซีดจาง ห่มร่างบางคราวให้หนาวร้อน เปิดเพลงเร่งโหยหาความอาวร .....
- เรารักกวีซีไรต์ !!!
- น้าครับน้า ช่วยผมด้วย คือน้องเอ้เผลอเขียนเรื่องเข้าเรื่องหนึ่ง ตอนแรกกะว่าจะเป็นเรื่องสั้น แต่ทำไปทำมา พวกตัวละครในเรื่องเค้าไม่ยอมจบกันง่ายๆ เลยสงสัยว่าจะยาวเป็นนิยายเลย คราวนี้ผมมีปัญหานิดนึงฮ .....
- คูโรโยตี้
- คูโรโยตี้ ใครคือครู ครูคือใคร ในวันนี้ มองทางนั้น ทางนี้ และทางไหน คนเรียนครู (กู) เห็นแววแล้วแปลกใจ หรือโลกนี้เปลี่ยนไป จึงเปลี่ยนตาม? คนเรียนครู เรียนอะไรในวันนี้ จึงอ้อร้อระริกระรี้เกินใครห้าม หร .....
- เพลงร้องของฉัน
- **เพลงร้องของฉัน ** ฉันเขียนถ้อยคำที่ค้างคา เป็นภาษาสื่อสารความสงสัย ยุคที่โลกโศกเศร้าเกินเข้าใจ โลกที่ใครโศกเศร้าไม่เท่ากัน ว่า ทุกครั้งที่ฉันเริ่มร้องเพลง เพลงของเธอเร้าเร่ง เพลงของฉัน .....
- ความเบาหวิวเหลือทนของคนไทย
- ความเบาหวิวเหลือทนของคนไทย กรี๊ดวี๊ดเหวี่ยงเสียงสนั่น ตบเท้ากัน"เข้าเฝ้า"หนุ่มเกาหลี แดนซ์กระจายส่ายแขนขาหน้าเวที โอ้เกาหลีฟีเวอร์กันเกร่อเมือง อีกหนึ่งกลุ่มชุมนุมโห่ร้องไล่ รัฐบาลจัญไรไม่ได้เรื .....
- คนเขียนคำ
- คนเขียนคำ รำลึกการจากไปของกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ ในคืนเยือกยังมีใครหรือเดินย่ำ ในคืนค่ำยังมีใครอาลัยถวิล ในถ้อยคำอ่อนหวานกังวานกวิน ยังมีใครดื่มกินอยู่หนใด (น้ำค้าง : กนกพงศ์ สงสมพันธุ์) คมความคิดเร .....
- ผมไม่อยากแพ้
- ผมไม่อยากแพ้ คุณช่วยบอกผมทีจะได้ไหม ทำอย่างไรถึงจะลืมความฝัน ฝันของผมมันแสนไกลต้องฝ่าฟัน และไม่รู้วันถึงฝันนั้นเมื่อไร ล้มเลือดไหลปวดเจ็บมาหลายครั้ง แต่ใจผมยังกล้าหวังจะเริ่มใหม่ หลายคนบอกให้ผ .....
- วิถีผีเสื้อ
- วิถีผีเสื้อ ผีเสื้อน้อยเธอโบยบินแต่ถิ่นใด เธอมาไกลจากบ้านนานแล้วหรือ ผีเสื้อน้อยไยมิลอยมาเกาะมือ เธอคงถือว่าท่องฟ้ามาเนิ่นนาน เธอระเหเร่มาจากฟ้าไหน นึกเช่นไรจึงไกลห่างมาต่างบ้าน หรือว่าเธอบินไล่ต .....
- ฟ้าใหม่ในตัวเธอ
- ฟ้าใหม่ในตัวเธอ ขมขื่นสะอื้นไห้ไปตามลม แล้วเชยชมเศร้าหมองกับท้องฟ้า ยังยิ้มเยาะเย้ยหยันวันเวลา ยังไขว่คว้าความว่างกับบางคน ลมผ่านรานผิวริ้วแผล ปรวนแปรหมอกฝันเมฆฝน ลุ่มลึกล้วนเร้นร้อนรน เพื่อทนพ้ .....