M-e-e P-e-d

เป็นครั้งแรกของที่นี่กระมัง?  ที่มีงานกลอนหวานๆแนววัยรุ่นมาให้อ่านกัน

กลอนแนวนี้นั้น  บอกตรงๆว่าไม่รู้จะพูดถึงอย่างไรดี  แต่ยืนยันว่าไม่ได้รังเกียจหรือรังงอนแต่อย่างใด  โดยเฉพาะงานกลอนหวานๆจากสาวๆ (ฮา)

กลอนวัยรุ่นเช่นนี้  มักจะใช้ภาษาพูดมาเกี่ยวร้อยสัมผัสที่ไม่เคร่ง  และมักจะเป็นมุมมองจากมิติเดียว  โดยไม่ได้ผ่านการกลั่นกรองจากวิธีคิด  มันจึงสะท้อนออกมาได้เพียงมิติเดียว  แบนราบและไร้น้ำหนัก  จับเอาเพียงความรู้สึกใดความรู้สึกหนึ่ง  ความประทับใจใดความประทับใจหนึ่ง  และสื่อออกมา

ไม่แน่ใจว่า-งานเช่นนี้นั้น  เป็นบ่อเกิดหรือเกิดมาจากงานเพลงแบบเฉลียง  งานเขียนแบบนิตยสารวัยหวาน , เธอกับฉัน  ที่ต่อมาขยายตัวใหญ่โตเป็นงานแนวแกรมมี่  (ขอเอ่ยชื่อแกรมมี่  ด้วยจะเห็นภาพได้ชัดเจน)

คุณค่าในงานเช่นนี้-มี  อย่างน้อยก็สื่อกันได้ถึงในหมู่วัยเดียวกัน และสังคมปัจจุบันที่บีบตัวเร่งรัดจนอึดอัด  จนการมานั่งประดิดประดอยนั่งเรียบเรียงให้ซับซ้อน  เป็นเรื่องที่สร้างความอึดอัดให้แก่ตนซ้ำเข้าไปอีก

แต่มันจะเป็นงานที่เหมือนเพลงของแกรมมี่ ,อาร์เอส  นั่นคือทีเดียวจบ    ไม่มีอะไรตกค้างให้ก่อเกิดพุทธิปัญญาใด  ไม่มีการเคลือบติดอยู่ในความทรงจำให้รำลึกถึง