Topic list
- ขึ้นแปดค่ำเดือนสิบเอ็ด
- ขึ้นแปดค่ำเดือนสิบเอ็ด ขึ้นแปดค่ำเดือนสิบเอ็ด วันที่เจ็ดเดือนตุลา-กล่าวขาน เป็นวันพระวันบุญวันสุนทาน หกโมงเช้าพระผ่านมาโปรดคน ท่ามกลางความเกลียดชังอย่างที่สุด หลังอาวุธแผลงประสิทธิภาพก็ทราบผล แก๊สน้ำตาควันหืนหรือปืนกล ก็ประจานตัวตนสังคมไทย ว่าคนไทยเกลียดกันถึงขั้นนี้ ยังจะมีเกลียดกันถึงขั้นไหน? ไม่มีพระบิณฑบาตขอจากใคร ถึงขอก็ไร้จะให้กัน เป็นวันกินเจวันสุดท้าย คนก็ฆ่าคนตายเห็นไหมนั่น! เสียงสะใจก่นด่าสารพัน ฆ่ามันฆ่ามันขึ้นทันใด ตุลายังคงเป็นตุลา ไม่โดนแก๊สน้ำตาก็ร้องไห้ หดหู่สังเวชประเทศไทย หรือมีใครตายบ้าง-ก็ช่างมัน?! ๑๒ ตุลาคม ๒๕๕๑ อันที่จริงผมจะไม่โพสต์ก่อนงานจะได้ตีพิมพ์ก่อนหรอกครับ แต่บังเอิญชิ้นนี้มันมี "การหน้าแตก" จึงจำเป็นโพสต์ก่อนเพื่อเรียนให้ทราบ แหะๆ คืองี้-- อันเก่ามันเขียนไว้ว่า-- "ขึ้นแปดค่ำเดือนสิบเอ็ด วันที่เจ็ดเดือนตุลา-ปีขาล" ไอ้ตรงปีขาลนี่แหละครับ เพราะจริงๆมันเป็นปีชวด! ฮ่วย นี่ผมทะเล่อทะล่าขนาดนี้เลยเชียว นึกขึ้นได้เลยโทรฯไปที่นิตยสาร Vote บอก บ.ก. ที่เป็นน้องสนิทมักคุ้นกันว่าเฮ้ย อย่าเพิ่งพิมพ์ ด้วยปัญหาดังกล่า .....
- โลกกลวงๆ ของหมาขี้เรื้อน ... 1
โลกกลวงๆ ของหมาขี้เรื้อน ...
- ออกพรรษาเจอกัน ... !
ออกพรรษาเจอกัน ....
- เคลือบแคลง.
เรื่องราวของความดีมีไม่มากนัก
แต่ความชั่วกลับมีไม่น้อย...
ข้าคือคนๆหนึ่งที่ยึดมั่นในความดีและยืนอยู่บนความยุติธรรม
แต่ข้าก็เป็นอีกคนหนึ่งที่แสวงหาการพจญภัยในแบบความเลว
ช่างน่าน้อยใจนัก...
โลกใบใหญ่ไม่มีพื้นที่พอให้ฉันหมกตัวอยู่อย่างสันโดษ
ถึงกระนั้น...
มิตรสหายแม้มีไม่มาก
แต่บางครากลับเกินความจำเป็น...
จึงไม่เคยคิดว่าแม่น้ำจะหยุดไหล ตราบใดที่ยังเป็นแม่น้ำ
และลมจะไม่หยุดพัด ตราบใดที่เปลวไฟยังคงโหมกระพือ
เคลือบแคลง...
ความเงียบแม้มีไม่มาก
แต่ความเหงากลับมีไม่น้อย...
หายใจใส่สายลม ก็เหมือนถ่มน้ำลายรดฟ้า
ข้าขอผูกขาดความเหงาแด่เจ้าผู้เดียว!!- สิ้นเสียงระฆังก้อง.
สิ้นเสียงระฆังก้อง
ฉันมองไปไกล...
เห็นกิ่งไม้อยู่เหนือเงาจางๆ
จับกระดาษวาดมุมของแสงเส้นอย่างชุ่ยๆ
เสียงลมปลิดใบไม้ดังเบาๆ
แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลียวมองจนกระทบพื้น
ใช้ปากเป่ากาแฟในถ้วยจนเหนื่อย...
ในใจพร่ำบ่นกวีที่เคยเขียนเมื่อครั้งเก่า...
ใส่ดนตรีโดยเสียงแอดๆของเก้าอี้โยก
ทอดตามองดูผู้พเนจรเดินตามสายลม...- มึงมันใจหมาไอ้หน้าสัตว์!
- เหตุการณ์ เช้าวันที่ 7 ตุลา นี้ ผมเห็นภาพข่าวทางทีวีถึงกับอึ้ง คนขาขาดที่กำลังนอนมองขาตัวเองที่หายไป ผมไม่ทราบจริงๆว่าเขารู้สึกอย่างไร ผมไม่กล้าทายความรู้สึกของเขาเลย มันทำให้ที่ผมเชื่อมาโดยตลอดเด่นชัดขึ้น นั่นคือเราต้องเลือกตั้งผู้ว่าราชการจังหวัดโดยด่วน และยกเลิกสำนักงานตำรวจแห่งชาติโดยพลัน เพื่อแยกย่อยให้ไปขึ้นกับองค์กรการปกครองส่วนท้องถิ่น ด้วยเป็นที่รู้กันว่าองค์กรตำรวจเป็นองค์กรที่สังคมรังเกียจเกลียดชังอย่าง ที่สุด ด้วยมันมีการเมืองเข้ามาแทรกแซงจนวุ่นวาย และภายในองค์กรตำรวจเองก็ยังเล่นการเมือง อีกทั้งเรื่องผลประโยชน์มหาศาลที่ตำรวจทำมาหากินกันอย่างอวบอิ่มมายาวนาน การสลายการชุมนุมอย่างสันติภายใต้สิทธิเสรีภาพตามกรอบรัฐธรรมนูญของเช้านี้ ใครอย่ามาพูดให้ผมฟังเชียวว่าเป็นไปตามระบอบประชาธิปไตย ที่ทั่วโลกกระทำกันอย่างเด็ดขาด รองผบ.บช.น.พูดมาได้อย่างไรว่าผู้บาดเจ็บขาขาดเกิดจากการลื่นล้ม! คนพูดก็ระวังล้มใส่ตีนประชาชนไว้เถิด ขึ้นแปดค่ำเดือนสิบเอ็ด วันที่เจ็ดเดือนตุลา-ปีขาล เป็นวันพระวันบุญวันสุนทาน วันอังคารปีชวด-ตำรวจเอย มึงมันใจหมาไอ้หน้าสัตว์ .....
- ท้องฟ้าสบาย หมายเลขสอง
- ผมฝันอยากมีบ้านไม้เล็กๆสักหลัง มีคลองไหลผ่าน มีต้นไม้เล็กๆเรียงรายรอบบ้าน อากาศรื่นๆผมจะผูกเปลญวนไว้กับต้นตะกู นอนอ่านหนังสือ รอเธอกลับจากสอนหนังสือ ผมเตรียมน้ำเย็นๆไว้ให้เธอได้ชื่นใจ เธอคงล้า แต่ผมเชื่อว่าเธอเหนื่อยแต่มีความสุข ผมทำกับข้าวให้เธอได้ทาน ผักสดๆที่เธอปลูกกับมือ ผมขอให้เธอเก็บพริกสดข้างบ้าน เธอวิ่งเล่นราวเด็กๆ พร้อมเม็ดฝนที่โรยตัวช้าๆ ม่านฟ้าเปลี่ยนเป็นฉ่ำนอง เธอยังคงสนุก เดินเข้าบ้านพร้อมพริกสดกำใหญ่ และดอกบานชื่นก้านแข็งแรงกับรอยยิ้มสุขละไม คืนนี้บ้านไม้ผมฉ่ำฝนชะหลังคา ดอกไม้หน้าบ้านบานรับจูบฝน ผมหัวเราะกับอดีตอันเจ็บปวด เธอยิ้มน้อยๆบอก ฉันอยู่ตรงนี้ ผมอุ่นวาบในอก โอบเธอไว้เบาๆในอ้อมกอด ชวนเธอฟังเสียงฝน แข่งกันนับเสียงฝนที่หล่นกระทบหลังคา เป๊าะ แป๊ะ เป๊าะ แป๊ะ เป๊าะ แป๊ะ เป๊าะ แป๊ะ เธอแย้งว่าเสียงฝนดัง ลัลลา ลัลลา ลัลลา ลัลลา เลยดึกไปค่อนคืน ผมเดินไปราตรีสวัสดิ์ดอกบานชื่น แง้มบานหน้าต่างเพียงเห็นแสงหรุบหรู่จากจันทร์หม่น เธอหลับแล้ว ยินเพียงเสียงหายใจเบาๆ โลกใต้เปลือกตาของเธอจะงดงามเสมือนนอกดวงตาดำขลับไหม ค่อนเช้า ผมตื่นเพื่อเตรียมกาแฟดำสำหรับเธอ ก่อนเดินออกจากบ้า .....
- มี ก อ ง วั ส ดุ บ น ไ ห ล่ ท า ง
- มีกองวัสดุบนไหล่ทาง ๑). บนระเบียงบ้านชั้นสองเป็นสถานที่ที่ผมมักยืนมองความเป็นไปที่เกิดขึ้นบน ถนนสายหน้าบ้าน มันเป็นโลกส่วนตัวที่ผมหวงแหนยิ่ง ทุกเช้าในยามที่แดดตะวันออก ส่องมาต้องบังตา ผมเคยเห็นพี่เทพในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวรีดเรียบกลีบโง้งผูกไทสี สด ยิ้มน้อยๆทะนุถนอมให้กับรถยนต์ยุโรปคันหรูสวยสีดำสนิท หลังจากสูญเสียรถ คันแรกไปในเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ครั้งก่อน แกจะเดินวนรอบๆเอามือลูบเบาๆไปตาม ตัวถัง ก่อนขึ้นนั่งติดเครื่องยนต์ แล้วรถยุโรปราคาแพงก็จะเคลื่อนล้อออกไปอย่างสง่า งาม อ้อยอิ่งและทระนง นั่นคือภาพพี่เทพก่อนเหตุการณ์วุ่นวายบนถนนที่ผมยังรำลึก ถึง หาดใหญ่ในเดือนมิถุนายน ๒๕๕๑เงียบเหงาวังเวงจนน่าใจหาย คล้ายๆกับว่าผู้ คนในเมืองได้อันตรธานหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยกว่าครึ่ง ถนนหน้าบ้านที่เคย พลุกพล่านแออัดด้วยรถยนต์ก็กลับว่างเปล่า มีเพียงลมพัดฝุ่นกระจายทรายฟุ้งตลบ อบอวลไปทั่วถนน มันลอยตัวขึ้นตามแรงลมหนักเบา ส่วนหนึ่งลอยคว้างหายไป และ ส่วนหนึ่งก็ทิ้งตัวลงซบพื้นถนนดั่งเดิม ถนนฟากหน้าบ้านมีการขุดวางท่อระบายน้ำ ขนาดใหญ่ ร่องนั้นกว้าง ๑ เมตรและลึก ๒ เมตรทอดยาวไปตามแ .....
- เท่ากัน
- เท่ากัน เธอสามารถเบิกตามองฟ้ากว้าง เพื่อมองเห็นเส้นทางต่างต่างเส้น เป็นได้เท่าที่ใจเธอให้เป็น ในกฎเกณฑ์การร่วมอยู่รวมกัน อิสระพอเพียงจะเลี้ยงตน ความเป็นคนเกินใดอะไรกั้น เธอเท่าเทียมเทียมเท่ากับเท่าทัน ร่วมวันร่วมคืนร่วมพื้นดิน เธอจึงเติบโตมาสง่างาม ด้วยความเสรีไม่มีสิ้น เธอยินได้เท่าไหร่เธอได้ยิน สูดกลิ่นหอมได้เต็มหายใจ เธอสามารถจะรักใครสักคน เท่าที่ตนสามารถจะรักได้ เธอสามารถไถ่ถามถึงความใน เพื่อให้ใครรักเธอสักคน เพื่อทารกสักคนให้ตนอุ้ม จนเต็มหนุ่มเต็มสาวกันเต็มหน เธอจะพบจะพานจะผ่านพ้น ตลอดจนสิ่งสรรพได้รับรู้ เธอจึงรู้รสหวานอิสรภาพ ซึ้งซาบเสรีที่มีอยู่ ไม่เชื่อเธอลองเพ่งมองดู แต่ตรู่ตื่นเช้าจนเข้านอน ว่าจริงไหม? ใช่ไหม? เราผ่านวัยด้วยกันจากวันก่อน ตื่นตาฟ้ากว้างและทางจร พักผ่อนเต็มที่กับชีวิต .....
- นายกรัฐมนตรีท่านถาม ผมผิดอะไร"
ใครบังอาจไม่ต้อนรับคนกลับบ้าน
ผู้คืนวันผันผ่านสู้งานหนัก
มาหาความสงบนิ่งเพื่อพิงพัก
มาหาคนที่รักประคับประคอง
นำลูกหลานมาหาปู่ย่าตายาย
เยี่ยมบ้านขวาซ้ายล้วนเกี่ยวข้อง
รู้จักทักทายกันฉันท์พี่น้อง
ล้วนเกี่ยวดองเป็นญาติมิตรสนิทกัน
มีของฝากติดมือถือซ้ายขวา
จูงลูกยาหญิงชายให้รับขวัญ
อึกทึกอึงมี่แสงสีประชัน
แต่ละบ้านสังสรรค์กันครึกครื้น
เปลี่ยนผ้าเก่าคร่ำคร่าของตายาย
กับดวงตาเปล่งฉายประกายชื่น
กว่าจะได้หลับนอนก็ค่อนคืน
แต่กลับตื่นสดใสในรุ่งเช้า
ขนมต้ม พอง ลา บ้า เจาะหู
ใส่หมรับแต่งหรูรวมกันเข้า
อีกอาหารหวานมันมุ่งมั่นเอา
ส่งให้บรรพบุรุษเราได้อิ่มพี
กลับมาบ้านเราที่เหงาร้าง
กลับมาสร้างวัด บ้าน ตระการสี
กลับมาเพื่อให้ใครใครได้ยินดี
กลับมาเพื่อประเพณีที่งดงาม
ใครหนอกล้าไล่ขับคนกลับบ้านไม่สงสารคนก้าวพลาดบังอาจข้าม
ฤากิจที่รับทำนั้นต่ำทราม
นายกรัฐมนตรี ท่านถาม ผมผิดอะไร"