M-e-e P-e-d

ผมชอบมองดอกไม้ .. อาจเป็นเรื่องเขินอยู่บ้างที่ผู้ชายท่าทางละมุนละไมสักคน จะเอื้อมมือไปไล้ลูบกลีบบางๆ หอมแผ่วของไม้สักดอก เสมือนทอดผ่านรอยต่อระหว่างโลกจริงและโลกเสมือน

ผมชอบมองหญิงสาวซึ่งชอบมองดอกไม้ ขณะเช้าบาน , เธอเดินผ่านหน้าบ้านผมทุกวัน เธอมักติดกล้องและสมุดเล็กๆมาด้วยเสมอ ทักทายและโอบยิ้มกระหวัดแม้กระผีกเกสรทุกอณู ผมชอบมองท่วงท่ากระชับกล้องปรับโฟกัส และแววตาฉ่ำสุขภายใต้กรอบแว่นสีน้ำตาล

สมุดเล็กๆของเธอ ลายเส้นบางๆกับตัวอักษรแห่งรู้สึก งดงาม . เสมือนเขียนโปสการ์ดถึงชายคนรัก

ผมอยากแทรกตัวผ่านกลีบดอกไม้สักดอกที่เธอชอบ - หรือยังไม่ชอบ . เช้าเยือนเยี่ยม ผมจะรอเสียงกระซิบจากเธอผ่านดอกไม้ ผมจะตะโกนแผ่วๆ กลับไปว่า คุณก็น่ารักครับ . ผมสุขนะ เมื่อคุณไล้กลีบแก้มผมด้วยนิ้วเรียวสวย


. .

เธอยังคงจดจ้องกับสมุดเล็กๆและกล้องถ่ายรูป ผมชื่นชมและทยอยหลงรักเธอ รออีกเช้าบานรับแสงอาทิตย์อุ่นๆ ผมจะยืนตรงที่เดิม ยิ้มสุขมองเธอ . -
เป็นขณะเงียบที่งดงามประหนึ่งเม็ดฝนพรำหล่นในวันแดดถนอมน้ำใจ .

เธอจ๋า ท้องฟ้าสวยนะ,..ดูสิ ! เหมือนฝันเลย
แต่ฉันว่าเหมือนสายไหมมากกว่านะ
เอ๊ะ - แต่เราว่าเหมือนน้ำแข็งปุยใสๆ ราดน้ำหวาน นั่นไง ท้องนาเขียวเหมือนทะเลเลย เป็นคลื่นๆด้วย ทะเลยังไงเหรอ - ก็ดูสิ เวลาลมพัดก็เอนไปทางเดียวกัน เหมือนระลอกคลื่นของทะเลหรือเปล่า ถ้างั้นก็ต้องมีปะการังด้วยสิ .. ใครว่าล่ะ มีปูนาตะหากเล่า เธอไม่รู้จริงๆเหรอ ฉันเคยโดนหนีบนิ้วมาแล้ว นิ้วไหนอ่ะให้ทาย นิ้วโป้ง - ไม่ใช่ นิ้วกลาง - ไม่ใช่ เฉลยนะ นิ้วก้อยไง .. นิ้วก้อยฉันจึงเล็ก เพราะปูกินไปแล้ว เธอชักจะไปกันใหญ่แล้ว ไม่พูดดีกว่า ...

ไม่มีอะไรมากไปกว่า มาบอกเล่าความฝันที่จำได้ลางๆ แต่อยากจดจำ !!

ฝนตก ลมแรงพอให้รู้สึกถึงกลิ่นน้ำฟ้า กลิ่นดินระรวยเตะจมูก ดนตรีเพอร์คัสชันดังพอให้ไหวหวาม หนังสือเล่มที่อ่านค้างยังกางอยู่ เหงาลึกทว่าสุขล้ำในที ภาพใครบางคนหวนสู่ภาพใจ หรือนี่คือความคิดถึง

ฉันเลือกจะสื่อสารกับคุณ ด้วยการเก็บความรู้สึกไว้ในพื้นที่ส่วนตัว บางครั้งเพียงอยากได้ยินเสียง กดเบอร์แต่ไม่กล้ากดโทร. ฉาบฉวยเกินไปสำหรับคุณค่าของการระลึกถึง

ฉันสบายดี คุณคงสบายดี ฉันขอให้คุณสบายดี ...


เวลาสิบเจ็ดจุดสามเก้า วันที่สี่ เดือนตุลาคม สองห้าห้าศูนย์

ทะเลของคนไกล จักงดงามเฉกเช่นใบไม้ไหวไหมหนอ จักอ่อนหวานประหนึ่งพิณขับคลอ จักอบอุ่นพะเน้าพะนออย่างพองาม

คลื่นที่เงียบในจริง อาจทรงพลังหยุดนิ่ง-ไหวหวาม อาจกระเพื่อมน้อยมากทยอยตาม อาจสดับเพื่อรับความจากฟากฟ้า

ฟ้าอีกฟากฝั่งฝัน แววดาวพราวพรรณพร่างกระจ่างหล้า แววเดือนเลือนแล้ว-หยาดน้ำตา แววฝนฉ่ำฟ้า ข้าฯเบิกบาน

ยิ้มแห่งผืนทราย จึงเหยียบย่ำย่างกรายรายทางผ่าน จึงละมุนกรุ่นละไมใกล้รอยธาร จึงอีกครั้งเบิกบาน-ยิ่งนัก

สะพานไม้ ทอดทางกลางใจให้ประจักษ์ ทอดคำนึงถึงคนของความรัก ทอดสะพานนานนักจึงรักมั่น

ความทรงจำเลือนลาง สีจางหม่นเศร้าคละเคล้าฝัน สีใจแต่งแต้มรำพัน ภาพทะเลแห่งฉัน-จึงงดงาม

          ปรางแก้ว/ทะเลของคนไกล                 ๑๙ กรกฎ ๕๐

ปั่นจักรยานเลียบชายหาด.. ฝันเต้นเร่าอยู่ในลึก วันแดดสวย - ตัวตนเดียวกับผืนทรายและสีฟ้าคราม กู่ร้องก้องกระทบ .. รักเธอเหลือเกิน ทะเลเอ๋ย ลากเส้นรอยทรงจำ ทะเล..ฉันรักเธอ เก็บไว้ในห้วงรู้สึก ย้ำแก่ตาใจและก้อนเนื้อกำปั้น อีกสักครั้ง.. จะกลับมา รอหน่อย ... เหนื่อยอ่อน เหงาเศร้า ทุกข์เคล้าระคนน้ำตา โยนทะเลเบื้องหน้า ทะเลจ๋า..ยังไหวไหม

.. ชาวเลออกหาปลา โดยไม่รู้ว่าชั่วโมงหน้าจะเป็นอย่างไรบ้าง หากแต่ปลดแอกพันธะและก้าวลงสู่ทะเล

ผู้คนเหงาเปลี่ยว นั่งจับเจ่า มองคลื่นโดยเดียวดาย

คลื่นซัดเข้าหาฝั่ง อย่างมีความหวัง
ระลอกต่อไปกำลังมา

..

บ้านอยู่ทะเล ฉันเป็นเด็กทะเล ตื่นเต้นกับทะเล โลดแล่นบนจินตนาการของทะเล และไออุ่นทะเลสัมผัสได้ถึงรักอันใหญ่ยิ่ง

ทะเลแทนทุกสิ่งอย่าง .. ขอบคุณที่โลกสวยงาม ทะเล คือส่วนหนึ่ง ทะเลที่ยิ้มให้ คือทั้งหมดของความงดงาม


ไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากใดๆ นั่งมอง สัมผัส - ใจเบิกบาน รอยยิ้มเริงร่าผุดพรายทั้งที่มุมปากและหัวใจ

ทะเลจ๋า.. ฉันรักเธอนะ

                            ชะอำ(เพชรบุรี)

คือทางเถื่อนเลื่อนกาลที่ผ่านเปลี่ยน โลกหมุนเวียนยุคสมัย-ในความคิด รอยอดีตทาทาบฝังสนิท เป็นชีวิตชิดแนบแอบสำนึก

ก่อนพรุ่งนี้โสโครกโลกเปลี่ยนผ่าน คน-สัตว์-มารไร้หัวใจในรู้สึก เป็นสามัญ-สามานย์พาลในลึก คะนองคึกตรึกผิดคิดสับสน

จึงข้าไม่รู้จักวันพรุ่งนี้ ดีกรีแก้วต่อแก้วโกลาหล ผรุสวาทต่อกรในใจตน สำรอกก่นทอด่าว่าเหงานัก

เหงา – เปล่าเปลี่ยวได้ยินไหม กู่ร้องจากใจที่แน่นหนัก เสียงแข็งรอคอยการทายทัก จากรักบีบเค้นเป็นผูกพัน

ไม่มี – ข้าไม่มีเฉกสหาย ยังเดียวดายร้องไห้ในโศกศัลย์ อยากกลับสู่วิถีแห่งคืนวัน เพื่อเจอะเจอคนนั้น-ให้สุขตรม …