Topic list
- เคลือบแคลง.
เรื่องราวของความดีมีไม่มากนัก
แต่ความชั่วกลับมีไม่น้อย...
ข้าคือคนๆหนึ่งที่ยึดมั่นในความดีและยืนอยู่บนความยุติธรรม
แต่ข้าก็เป็นอีกคนหนึ่งที่แสวงหาการพจญภัยในแบบความเลว
ช่างน่าน้อยใจนัก...
โลกใบใหญ่ไม่มีพื้นที่พอให้ฉันหมกตัวอยู่อย่างสันโดษ
ถึงกระนั้น...
มิตรสหายแม้มีไม่มาก
แต่บางครากลับเกินความจำเป็น...
จึงไม่เคยคิดว่าแม่น้ำจะหยุดไหล ตราบใดที่ยังเป็นแม่น้ำ
และลมจะไม่หยุดพัด ตราบใดที่เปลวไฟยังคงโหมกระพือ
เคลือบแคลง...
ความเงียบแม้มีไม่มาก
แต่ความเหงากลับมีไม่น้อย...
หายใจใส่สายลม ก็เหมือนถ่มน้ำลายรดฟ้า
ข้าขอผูกขาดความเหงาแด่เจ้าผู้เดียว!!- สิ้นเสียงระฆังก้อง.
สิ้นเสียงระฆังก้อง
ฉันมองไปไกล...
เห็นกิ่งไม้อยู่เหนือเงาจางๆ
จับกระดาษวาดมุมของแสงเส้นอย่างชุ่ยๆ
เสียงลมปลิดใบไม้ดังเบาๆ
แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลียวมองจนกระทบพื้น
ใช้ปากเป่ากาแฟในถ้วยจนเหนื่อย...
ในใจพร่ำบ่นกวีที่เคยเขียนเมื่อครั้งเก่า...
ใส่ดนตรีโดยเสียงแอดๆของเก้าอี้โยก
ทอดตามองดูผู้พเนจรเดินตามสายลม...- กระป๋องสังกระสี.
การเดินทางของกระป๋องสังกระสี ที่บุบบี้ด้วยแรงกระแทก หลังการร่วงหล่นจากมือไร้เรี่ยวแรง อย่างนับครั้งไม่ถ้วน... รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าบ่งบอกถึงเรื่องราวความเครียด เส้นเอ็นที่ปูดโปนบนหลังมือบอกเล่าถึงชีวิตที่ตรากตรำ ทรุดกายลงนอนแม้ตามพื้นดินที่เฉอะแฉะ เหลียวหน้ามองหลังตามผู้คนที่เดินผ่าน ด้วยท้องไส้ที่ยากไร้ข้าวสุกตกถึง ทั้งผู้คนที่แออัดเบียดเสียด ปิ่มว่าจะเป็นลม...ขาดใจ... วินาทีที่กลางวันกำลังจะกลายเป็นกลางคืนอยู่นั่นเอง กริ้งงง!!!... เสียงตังค์เหรียญร่วงจากฝ่ามือเด็กสาวตัวเล็กๆ เข้าสู่กระป๋องสังกระสีเบาๆ โชคดีที่ยังสะดุ้งตื่นขึ้นมารับรอยยิ้มของเด็กสาวคนนั้นทัน...
- แม้ลมจะหยุดนิ่ง.
ขนนกที่เบาบาง... ลอยอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าที่ไร้การแต่งเติม ถูกพัดพาไปโดยสายลมที่ปราศจากสีสัน และเมื่อสายลมหยุดนิ่ง... ก็ใช่ว่าจะเป็นวินาทีเดียวกับที่ขนนกสัมผัสกับพื้นดิน กิ่งไม้ที่สั่นไหว... ก็ยังคงสั่นไหวแม้จะไร้ซึ่งแรงลม ใช่ว่าขนนกไม่เหน็ดเหนื่อย... ใช่ว่ากิ่งไม้ไม่เมื่อยล้า... แต่ใครเล่าจะรู้ความหมายของสายลม ในเวทีแห่งท้องฟ้าไร้ขอบเขต...และเลื่อนลอย...
- ลับหายไป...
ราตรีที่เบ่งบาน ณ เมืองหลวง บนยอดดอยน้ำค้างก็กำลังก่อตัวพรมฉ่ำเช่นกัน ตะวันอยู่ที่ใด... เค้าว่ากันว่าอยู่อีกปลายหนึ่งของโลก แปลว่าดวงตะวันไม่ได้หายไป แต่มันซีดจางไปจากใจผู้คนหลังจากชื่นชมมันตกที่ขอบทะเลยามเย็น แล้วเจ้าฝันถึงสิ่งใด... เจ้าพร่ำเพ้อหานิทรา หรือเจ้ากำลังมองหาแสงรำไรจากดวงอาทิตย์ตก แสงสีส้มนั่นหรือ... ที่ขอบเขา...หรือทะเลล่ะ... แล้วฉันก็ลับหายไปจากความทรงจำของผู้คน...ไร้ใครชะเง้อคอย...
- ผืนผ้าสีเขียว.
น้ำค้างที่พรมฉ่ำ... ขับสีเขียวของใบหญ้าให้โดดเด่น สีเขียวสดสล้างเต็มทิวทุ่ง ดั่งผ้าสีเขียวผืนใหญ่ พริ้วไหวเป็นระลอกตามคลื่นลมที่เคลื่อนผ่าน ดุจนทีที่เชี่ยวกราก ไหลลงสู่มหานทีที่ต่ำต้อยเสียจนยิ่งใหญ่ ซึ่งผู้คนเรียกขานว่ามหาสมุทร ... ทุ่งหญ้ายังคงอ่อนลู่ตามแรงลม เพราะลมไม่เคยหยุดพัด หรือเพราะมวลหมู่หญ้าไม่เคยต้านทานกระแสลมได้เลยกันแน่.