M-e-e P-e-d

เพื่อนเก่ามาเยี่ยมสองทศวรรษ - เหมือนหลัดหลัดวันวานเพิ่งผ่านผันปีเปลี่ยนปีโดยเคลื่อนจากเดือนวันกี่ปีใหม่กระนั้นกระชั้นมาจากเด็กรุ่นหนุ่มวัยรุ่มร้อน ค่อยค่อยผ่อนเพลาแรงที่แข็งกล้าโลกทุกมุมพานพบเคยสบตา บัดนี้ตีนกาก็มีรอยไม่เจอกันนานเพื่อนรัก

ป่วยการ1.เป็นความจริง -สรรพสิ่งเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอปรากฏการณ์ใดใดที่ได้เจอ คือเธอพบเห็นจริงเช่นนั้นจริงในชั่วขณะขณะหนึ่ง ที่ซึ่งถึงเวลาก็แปรผันนิ่งเถิด - ร้องไห้ทำไมกัน ? ป่วยการหวาดหวั่นหรือพรั่นกลัว2.เช่นแดดเดือนดุฤดูแล้ง

ไม่พรื่อ

ไม่พรื่อ-

แม้น้ำฮือโถมถาเข้ามาท่วม

จากฝนจากเขื่อนไหลเคลื่อนรวม

เป็นมวลร่วมมหาอุทกภัย

มิดบ้านมิดหลังคามิดนาทุ่ง

เมืองกรุงหรือจะรอดพ้นไปได้

สุดสายปลายทางคืออ่าวไทย

www.4shared.com/audio/RUDedTgi/theduckducksmanifesto_3.html

ปลาน้ำลึกว่ายมาแต่ฟ้าโน้น ไกลโพ้นจากขั้วโลกขั้วไหน ?ร่องน้ำกระแสเชี่ยวเป็นเกลียวไกว แรงไหวแกนโลกเหวี่ยงโยกมา ?โขดหินกองเกยอย่างเคยเป็นรับเซ็นคลื่นซัดมาสาดซ่าซ้อนชั้นชันสูงสุดสายตาเป็นภูเขาเลากาทะมึนงำสูงและลึกลึกลับดูซับซ้อนเช้ายั

ครูควนพอขึ้นเสียงปี่หวานครูบรรเลง ก็เหมือนน้ำในเพล้งอันเย็นชื่นดับกระหายคลายผ่อนความร้อนรื้น ดื่มกลืนวิญญาณของบ้านเราโนราหนังลุงโหม่งแกร็ก ซึมแทรกทั่วบ้านย่านเถากำพืดของคนจะเต้นเร้าอยู่ที่เข้าใจตนได้เพียงใดพอเสียงปี่เสียงทับขึ้นรับส่ง

ประมาณปี 2552 ในงานการเมืองกับกวี (ชื่อประมาณนี้)

เร้นห่วงว่าใจหนึ่งดวงจะร่วงลง จึงคงคิดถึงประหนึ่งว่าเธอยังอยู่ใกล้ใกล้เพียงปลายตา เพียงคว้าสวมกอดมาพรอดคำเป็นคำรักคำเดิมแต่เริ่มแรกแอบแกวกน้ำใสอันไห้ร่ำมองฟ้ามืดคลี่ด้วยสีดำ ทรงจำช้ำบอบอยู่กรอบตาโดดเดี่ยวดึกดื่น-คืนนี้ ความทรงจำ

เย็นสูงขึ้นไปคือฟ้าสีฟ้าเข้มโดยเล็มขลิบขอบด้วยกรอบก่ำแดงสุกลุกเพลิงเป็นเวิ้งงำ ครอบดำต่ำขั้นอีกชั้นฟ้ามวลธาตุอากาศเย็นอยู่เร้นลึก หากศึกสันดาปอยู่ปลาบปร่าเป็นแสงวาบเสียงลั่นสนั่นมาสะเทือนหล้าคนยืนบนพื้นดินให้สะดุ้งตระหนกและตกใจ