M-e-e P-e-d

คนรักเก่า ๔๒๕๔๖๔). มะลิลา : ฝนสี่นาฬิกาสามสิบห้านาที๔.๑)เสียงฝนปลุกความเงียบให้ลุกตื่นจนกลางคืนนั้นจึงได้อึงมี่สี่นาฬิกาสามสิบห้านาทีความมืดที่มืดมิดทุกทิศทางฟ้าไร้แม้ดาวสักเพียงดวงลมหน่วงหนักกราวมาห่างห่างเมฆแดงดั่งเพลิงไปเวิ้งว้างบอกข่าวบางอย่างจะย่างมาพายุเริ่มก่อตัวในทะเล

คนรักเก่า ๓๒๕๔๐๓). ชุติมา : อาณาจักรแห่งความหวาดกลัวของดักแด้๓.๑)จนเติบโตเต็มที่เป็นผีเสื้องามอะเคื้อเต็มที่ด้วยสีสันกลางดงดิบลึกของพฤกษ์พันธุ์ปิดฟ้าปิดสวรรค์ด้วยม่านใบเพียงลำแดดบางลำแทงต่ำมามืดป่าก็พอยังสว่างไสวความเงียบอันรกชัฏสงัดไพรเป็นความเงียบยิ่งใหญ่เสมอมาพอปริเปลือกหัก

คนรักเก่า ๒๒๕๒๘๒.) ประทุมภรณ์ : สายลมตะวันออกและขอบฟ้ามหาสมุทร๒.๑)ลมทะเลตะวันออกระลอกหนึ่งพัดมาถึงหาดขาวแต่เช้าตรู่โยนละอองฟองคลื่นจนตื่นกรูฤดูลมหอมที่หวนมาวกกลับจากขอบฟ้ามหาสมุทรมาแผ่วเหมือนหยุดอยู่เบื้องหน้าหกโมงเช้า-แดงรางขึ้นสางฟ้าแดงทาบทองทา-มีนาคม๒.๒)และหาดทรายทอดยาวนั

คนรักเก่า ๑๒๕๒๕๑.) นิตยา : ดวงน้ำที่ร่วงเงาจากเถาวัลย์๑.๑)โอย๒๕๒๕ดวงตาเปี่ยมฝันของวันเก่าคืนพรายสายฝน-ฟ้าหม่นเทาหยาดค้างหยดเงากับเถาวัลย์ที่พาดย้อยอยู่ระยางระโยงระเบียงไหวเหวี่ยงย่านสายกันไล่หลั่นปลิดเม็ดน้ำเต็มดวงลงร่วงพลันบ้านไม้สองชั้น-ชานเมืองเป็นความเงียบที่เงียบยิ่งกว่า